Updates from augustus, 2006 Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

  • vokspoopoelie 6:48 pm op 31 August, 2006 Permalink | Beantwoorden  

    Me , a Desperate Housewive ? 

    desperate-housewives-011.jpgIk zou me de titel haast luidop zelf als vraag willen stellen. Alhoewel het lijkt alsof ik in aan het twijfel ben geslagen is het antwoord kort, oprecht en zoals het hoort …very to the point .En uiteraard ontkennend bevestigend, welk beeld zou ik anders van mijzelf hebben ?

    De laatste week zijn er echter drie constanten in mijn leven. Vooreerst is er , jawel nog steeds alive and kicking , het “IT” beest waarover ik het al uitvoerig had in een van mijn post op een van mijn blogs tijdens een van die dagen waarop ik plots een of andere geniale ingeving heb iets te schrijven over een al dan niet interessant ding. Dus zoals ik al zei “IT”, L alhoewel ik zijn constante aanwezigheid reeds in maanden mag uitdrukken en niet langer in weken, en nu ook weer mijn boezemvriendinnen van Wisteria Lane, Miss Van der Kamp, Miss Solis, Miss Scavo, Miss Britt en Miss Mayer. Het iets minder warm zomerweer , laten we positief blijven, maakt dat ik vroeger dan andere jaren in mijn herfstritme ben terechtgekomen. Het gezellig onder elkaar dvd-kijken vanonder een warme dons met , tijdelijk dan toch, de hond aan ons voeten en op het lichtblauwe IKEA-tafeltje ons tas thee of warme melk met honing fles Chevalier Rosé Brut zijn maar enkele van de typische herfstbezigheden die dus vroeger dan voorzien in intrede hebben gedaan in huisje weltevree.

    Er moet toch een reden zijn van waar die plotse Desperate Housewives (her)verslaving. Een simpel afdoend antwoord als ” hoe vaker je de serie ziet, hoe beter ze wordt ” lijkt te voor de hand liggend en eindigt dan misschien in een Titanic-scenario ( die film ben ik 13 keer gaan zien in de cinema -waarvan één, euh twee, euh drie, euh vier ,…ok ok ..VIJF keer na elkaar – en die ik dus niet meer kan rieken of zien. Neen de oorzaak is eigenlijk simpel. Op 19 september start één Canvas met de tweede reeks en dus moet ik toch weer geheel mee zijn. Normaal gezien zou ik dus elke dinsdag aan de buis moeten gekluisterd zitten terwijl Mary-Alice ons vanuit haar plekje in de hemel meeneemt naar de wondere wereld van John en co. (en believe me..dat is een heeeeel wondere wereld, de wereld van John). Helaas, zit er diep in elk van ons niet altijd een beetje een vrouw..en is dat dan de reden waarom mijn ongeduld helaas maar op de proef zal gesteld worden tot 6 september, want dan komt seizoen II uit op dvd. Wie zal er op 6 september een desperate housewive happy villaman zijn ? Ik weet het…schaam op mij !

    Advertenties
     
    • Fresco 6:26 pm op 1 september, 2006 Permalink | Beantwoorden

      Dus hier hou jij je tegenwoordig schuil!
      Net als de zwarte in de kelder van één van de huizen van Wisteria Lane, verborgen en vastgehouden (door IT?) voor de buitenwereld.

      Ook ik zal vanaf 29 september terug mijn ‘Desperate housewives’ moment koesteren met een bowl Ben & Jerry’s voor de tv.
      Hopelijk krijgen we in het nieuwe seizoen wat meer van mijn favoriete huisslet Edie te zien.

      Edie: I don’t trust friendly women.
      Susan: That’s ok, they don’t trust you either.

  • vokspoopoelie 4:37 pm op 27 August, 2006 Permalink | Beantwoorden  

    Paarse euforie of zwarte dagen 

    “You”ll never walk alone” laat het een wijze raad zijn. Voor voetballiefhebbers aller landen zijn het heilige woorden die ze koesteren, waarderen, en als erfgoed doorgeven aan hun kinderen en kleinkinderen.

    Vanavond meer dan ooit. De moeder aller toppers waakt vanavond voor het eerst dit seizoen over haar kroost. In een volgepakt Astridpark strijden RSC Anderlecht en Club Brugge voor drie belangrijke punten, maar vooral voor de roem en de zweem van onoverwinnelijkheid die een jaar lang als aureool boven de ploeg zal zweven.

    Grootvaders, vaders , zonen, kleinzonen, generaties samengepakt ,respectloos, het fatsoen even vergeten. ” Vuile zwarte” “Balaban, uw moeder is een hoer ” ” It’s a fan from Anderlecht with a bullet in his head “. Voetbal is een wereld waar andere waarden gelden,  een soort van ministaat waar de scheidsrechter de prins-regent is , de 22 op de mat de belangrijkste personen van de stadstaat en de 25.000 in de tribune als het gepeupel, het voetvolk,

    En ja, zelfs de meest welopgevoede man laat zich dan eens gaan. En zo komt het dat ook ik deze avond trouw zweer aan de wetten zoals ze in het Astridpark zullen opgesteld worden. Ook ik zal vloeken en mijn paarse  bloed zal koken wanneer de mannen van het Venetië van het Noorden de lakens komen uitdelen in de hoofdstad van Europa.

    Paarse euforie of zwarte dagen…ik hoop , bid, smeek voor het eerste.

     
  • vokspoopoelie 11:46 am op 27 August, 2006 Permalink | Beantwoorden  

    Kinderen worden groot 

    “Wordt het Johangelos of eerder Johantropos ? Of moet ik Johantie behouden ? ” Hij stelde mij de vraag omdat één van de vier musketiers ben die wel ergens een belangrijke rol spelen in zijn leven.

    Ik dacht diep na maar moet eerlijk toegeven dat geen van zijn voorstellen mijn volle goesting dragen. Ik snap heel goed dat hij afscheid wil nemen van Johantie. Sommige mensen evolueren snel en willen bepaalde zaken dan ook snel achter zich laten. Er als het ware afscheid van nemen.

    “Waarom sla je niet een volledig nieuwe richting in ?” vroeg ik hem. ” Je wil blijkbaar komaf maken met een stuk van je verleden en iets heel nieuws uit de grond stampen. Alsof een oude eik naast zich het eerste twijgje uit de grond ziet komen van een vrucht die hijzelf gedragen heeft en bij zichzelf denkt…dat heb je goed gedaan oude eik, maar het is tijd om het nieuwe nu een kans te geven. Waarop hij zijn laatste adem uitblaast en langzaam zijn bladerdak verliest waardoor het twijgje niet langer meer in de schaduw hoeft te leven maar het volle zonlicht absorbeert om te beginnen aan zijn groei.”

    Ik zag een glimlach rond zijn mond. “Je kan het allemaal toch zo mooi verwoorden ” zei hij zachtjes.

    ” Ik denk dat je ergens af moet van dat Johan-voorzetsel.” Waarom kies je eigen geen pseudoniem waaronder je aan je WordPress-avontuur begint ?  Een volledig uit de lucht gegrepen naam die op niets of niemand slaat. Of misschien moet je je naam nog wel op een of andere manier gebruiken in je nieuwe nick”

    “Heb je dan een voorbeeld ?” vroeg hij.

    “Waarom niet Lieven Johansson ?” Klinkt in elk geval een pak volwassener en je hele naam zit erin verwerkt. Klinkt ook een beetje mysterieus en dat is toch iets wat je altijd al hebt willen verwezenlijken in je posts ?”

    “Klink inderdaad zo slecht nog niet. Ik denk er zeker over na. Ik moet nu echt weg maar ik laat je het zeker weten . Ik zie je graag en ik ben blij dat je een fan bent” . Hij sprong op zijn schamele fiets en reed met een vaart de Leuvense binnenstad in…op weg naar het nieuwe leven.

     
  • vokspoopoelie 11:26 am op 27 August, 2006 Permalink | Beantwoorden  

    Koffie en Baklava 

    “ Ik kijk door het raam naar buiten “ Zoals bijna elke dag is er niet veel te zien . Een paar mensen in de straat. Hier en daar een politiecombi of een anonieme wagen, de stratenvegers en de eenzame bedelaar met zijn hond Princess die vriendelijk glimlacht naar de mensen en met complimentjes gooit ,de man dan toch, niet de hond, . Enkele van die voorbijgangers gooien een complimentje terug, anderen smijten liever steentjes.

    Raf, want zo heet de bedelaar, kan het niet deren. Sinds hij met zijn benen vastraakte tussen de roltrap in het metrostation “Kunst-Wet –Art-Loi” heeft hij geen gevoel meer in vrijwel zijn hele lijf en heeft hij al helemaal geen benen meer.

    Daarom dat Princess , zijn trouwe viervoeter , heel de tijd bij hem blijft. Raf verplaatst zich namelijk in een karretje dat door Princess wordt voortgetrokken. Het is mooi om te zien dat het dier ook eens iets kan terugdoen voor de mens en Princess haar baasje af en toe eens meeneemt op wandel.

    Raf merkt mij op en zwaait naar mij. Ik zwaai terug en lach lichtjes. Ik heb altijd medelijden met hem als ik hem daar zo zie. Maar ik weet ook dat het nergens voor nodig is want Raf voelt zich niet ongelukkig.

    Vroeger was hij directeur van een grote bank en moest hij vaak op reis naar het buitenland. Hij had geen partner want daar had hij geen tijd voor. Vrienden , daar had hij geen nood aan, Werken werken en nog eens werken . Onthaasting ging volledig aan hem voorbij. “Maar haast en spoed zijn zelden goed he “ grapte hij steeds alluderend op die noodlottige val op de roltrap in de metro.

    Nu heeft hij massa’s vrienden en heeft hij tijd genoeg om een babbeltje met hen te slaan. Ook zijn hond is enorm blij dat haar baasje nu veel meer bij haar is. “ Had ik dit vroeger geweten , ik had misschien rapper eens tussen een roltrap willen zitten” vertrouwde hij mij eens toe.

    Ik liet het gordijn weer van tussen duim en wijsvinger glijden zodat mijn blik op de wereld zich weer voor even bevond achter een scherm van wit licht-doorlatend katoen.

    “Zou ik mij opmaken alvorens ik doorga ? “ vroeg ik mij af . “Neen , is niet nodig”. Ik ruilde mijn lenzen voor mijn bril, en legde mijn oorringen, halsketting en enkelbandje op de rand van de wastafel. Ik trok mijn rode wollen pull over mijn hoofd en bond mijn lange zwarte haren in een staart bijeen.

    Ik liep langzaam de trap af en opende de voordeur van het gebouw waar ik verbleef. Het was een pak kouder dan ik had verwacht. Ik verborg mijn hoofd in mijn rolkraag en liep zo snel als ik kon naar de overkant van de straat naar de gallerij, waar het meestal een pak warmer is . De twee politieagenten in burger die toevallig naast mijn deur stonden keken eens op van boven hun dampende kop koffie : “ amaai menne frak, dou is precies ne kie goe in er gat gebete” waarop beiden in de lach schoten. Ik besloot maar niet te reageren en liep door.

    “Hej Raf ! “ zei ik toen ik aan de overkant even halt hield bij hem en Princess. “ Hoe gaat het met je ? “ “ Als een Duitse eend zonder vogelgriep, supergelukkig dus “ grapte hij. Voor een dakloze bedelaar zonder TV was Raf altijd mee met de actualiteit. Maar met een donsdeken dat een mengeling is van VUM-kranten en publicaties van De Persgroep is dat natuulijk niet moeilijk”.

    “Waar ga je heen ?” vroeg Raf. “ Goh , dat weet ik eigenlijk nog niet. Misschien is bij een paar vrienden langs en dan in de late namiddag , als er wat tijd over is en ik er nog geraak, nog eens even naar Brugge”.

    “Fijn” zei Raf “ Oh , wil je nog iets doen voor mij voor je doorgaat ? Wil je mij een koffie gaan halen en een baklava bij Uziz op het einde van de straat ? “ “ Geen enkel probleem , ik ga er meteen achter “ Ik draaide mij om en liep richting Uziz.

    Raf riep mij nog iets onverstaanbaars na . Ik keek over mijn schouder naar hem en deed teken dat ik hem niet begreep. “ Maak er twee koffie’s van ! “ riep hij en om zijn woorden kracht bij te zetten stak hij zijn midden en wijsvinger in de lucht om het cijfer twee aan te duiden. Als teken van bevestiging stak ik ook mijn beide vingers in de lucht en vertrok verder naar Uziz.

    Maar die bleek vandaag uitzonderlijk gesloten te zijn. “Verdorie , arme Raf” dacht ik bij mijzelf. Maar heel veel zin om het hele eind terug te keren om hem het slechte nieuws te melden had ik niet. “ Hij zal het wel begrijpen zeker ? “ suste ik mijzelf.

    Terwijl ik verder liep werd het steeds kouder. Ik stak mijn handen diep in de zakken van mijn nauw aansluitende jeans en voelde dat er een papiertje in zat.

    “ Hej F. Ik ben de voorbije maanden drie keer aan je deur geweest maar je was steeds niet thuis . Kan je mij eens bellen als je terug bent .

    Liefs K.”

    Dat is waar . Een vriend van mij werkt voor de Belgische Staatsveiligheid en heel af en toe komt hij wel eens langs. Misschien heeft hij wel een of andere job voor mij. Maar het toeval wil nu dat ik net als hij bij mij wou langskomen steeds niet thuis was. Ik bel hem later wel.

    Intussen zat Raf hopeloos te wachten op zijn twee koffie’s en zijn baklava. “ Waar blijft ze toch. Meestal blijft ze niet zo lang weg .”

    “Oei je kijkt zo beteuterd Raf “ Hij had niet gemerkt dat P en L naast hem op een bankje kwam zitten. “ Toch geen slecht nieuws gekregen van de dokter of zo ?

    “Neen neen, niks om je zorgen over te maken. Het is F. Ik had haar gevraagd om twee koffies en een baklava voor mij te gaan halen , maar ze is nog steeds niet terug “

    “Oh quelle tristesse, dommage” antwoordde L vol medeleven in haar stem. “ Weet kij wat. Ik zal ik foor u akter twie café en bavlakav gaan “ Ze stond op en trok haar lange regenjas strak.

    “Wacht L, ik ga met je mee” Ze liepen samen de straat af .

    Raf zwaaide hen uit en riep nog : “ Oh , en als je F ziet, doe haar dan de groetjes van mij “

    “Doen we “ riep P terug. “

    “Au revoir Raf”

    “Tot ziens L”

    (alle gelijkenissen met een voortvluchtige extreem linkse activiste of met een Minister van Binnenlandse Zaken en zijn collega van Justitie berusten louter op toeval )

     
  • vokspoopoelie 11:23 am op 27 August, 2006 Permalink | Beantwoorden  

    Robert’s Valentijn 

    “Verdomme, waarom ook net nu, waarom weer ik , waarom weer die verdomde klote auto ? “vloekte hij terwijl hij in de striemende regen zijn 25-jaar oude Peugeot 205 de lichte helling opduwde. “ En dan nog wel op Valentijn ! “ Bij het uitspreken van die laatste woorden klaarde zijn gezicht al weer een beetje op . “ Valentijn , mijn lievelingsdag “ en hij begon het liedje van Jose Gonzales , Heartbeats te fluiten terwijl zijn mondhoeken zich oprichten.

    Het duwen ging al een heel stuk vlotter. Zijn vers geschoren haardos zoog de regen op als een spons in een emmer.

     

    “Maak er maar een fris coupke van “ zei hij tegen zijn kapper Mario “ Vandaag is het Valentijn en ik wil er opperbest uitzien voor mijn Rita !”Mario was het niet gewoon om zo vroeg op de ochtend al klanten te hebben , maar voor mij ,zijn beste vriend, maakte hij graag een uitzondering.

    Nog weg geweest gisteren Robert ? vroeg hij . “Neen kapper Mario, ik wou al mijn krachten en energie sparen voor vandaag, le jour de l’amour, “grapte ik. Ik was daarom gewoon thuisgebleven en was een DVD gaan huren . “Sleeples in Seattle” met Tom Hanks.

     

    Ik nestelde mij in de zetel en merkte al snel dat een van de veren onlangs gesprongen was waardoor ik mij in een heel lastige houding moet manoeuvreren wil ik de stekende pinnen niet constant in mijn staartbeentje voelen. Het dekentje dat naast mij lag legde ik over mijn schouders. Je moest het wel heel precies leggen want er was een groot gat in gebrand van een klein ongelukje met een brandende sigaret, nu precies één week geleden. Ik schonk mijzelf een groot glas wijn in, het laatste uit de fles, en duwde op de play knop van de afstandsbediening. “Verdomme klote DVD “ riep ik en sloeg hard met mijn hand op tafel. Van de klap viel het glas wijn op het tapijt rond het tafeltje, dat door de glascherven als gewond achterbleef en de rode wijn dienst deed als bloed. De DVD was helemaal niet Sleepless in Seattle, maar Judge Dredd , een soort van Science Fiction film met Sylvester “I-am-the-law” Stallone in de hoofdrol. Ach hoe typisch dat dit mij weer moet overkomen, de verkeerde schijf in het juiste doosje.

    (Meer…)

     
  • vokspoopoelie 10:36 am op 27 August, 2006 Permalink | Beantwoorden  

    Spraakloos 

    Ik keek hem aan, strak, sprakeloos en met water in de ogen. Hij leunde haast onbewogen tegen zijn stapel kookboeken die netjes geordend lagen op de vensterbank in zijn keuken. Hij prutste wat onhandig aan zijn pull en hield zijn hoofd gebogen, zijn ogen neerwaarts gericht alsof hij mijn blik voor eeuwig wou ontwijken. De confrontatie wou geen van ons beiden aangaan.

    Ik liep de keuken uit en haaste mij naar de slaapkamer. Ik pakte mijn inderhaast achtergelaten spullen weer bij elkaar en dropte ze, ongevouwen, in mijn rugzak. Onderbroeken, een pyjamabroek, pull, kousen, handdoek, washandje, tandenborstel, enz….Het leek alsof ik in de voorbije week de helft van mijn inboedel in verschillende etappes had verhuisd van mijn huis in het centrum naar zijn appartement aan de rand van de stad.

    Terwijl ik met moeite mijn rugzak dichtritste liep ik terug de woonkamer in. Ik keek met heimwee over mijn schouders een laatste keer de slaapkamer in. De douche waar we zo vaak met elkaar de liefde hadden bedreven, het king-size bed dat vaak de arena was geweest waarin wij meermaals per dag een partijtje Grieks worstelden. De metershoge spiegel waarin hij ’s morgens vaak achter mij opdook en zijn handen rond mijn middel sloeg terwijl hij mij een zalige ochtendkus in de nek gaf.

    Een traan ketste tegen de eikenhouten planken op de vloer. Ik draaide mijn hoofd weer en liep verder de woonkamer in. Ik nam mijn sleutelbos van de glazen salontafel en haalde de sleutel van zijn appartement van het ringetje. Het geluid van het metaal op glas leek oorverdovend in de onmenselijke stilte die er het afgelopen uur heerste.

    Ik legde mijn hand op de deurklink en duwde hem zachtjes naar beneden. De voorbije dagen van ruzie hadden veel energie gevraagd en het openen van de deur voelde aan als een loodzware inspanning. Ik hoorde hem dichterbij komen. Zijn voetstappen klonken zwaar op de houten vloer. Het geluid van nakend onheil dat langzaam op je afkomt. Hij legde zijn hand op mijn rechterschouder. Ik hoorde hoe hij aanstalten maakte om iets te zeggen. Maar zonder mij naar hem om te draaien legde ik hem het zwijgen op. ” Zeg maar niets, ik denk dat we dit keer elkaar beter verstaan zonder woorden.” Zijn hand gleed langzaam van mijn schouder. Ik trok de deur helemaal open en slenterde de gang op. De deur viel achter mij in het slot en de klik die hij maakte was het signaal dat alles nu echt voorbij was.

    Ik liet mij langzaam met mijn rug tegen de deur aan naar beneden glijden. De tranen die mijn ogen al heel die tijd een brandend gevoel gaven vloeiden nu in beekjes over mijn wangen. Het schokken van mijn schouders deed de deur in haar omlijsting kletteren.

    “Ik heb je altijd graag gezien” hoorde ik hem mij toefluisteren van de andere kant van de deur. “Ik jou ook” .En toen weerklonk een schot.

     
c
Maak een nieuw bericht
j
volgende post/volgende reactie
k
vorige post / vorige opmerking
r
Beantwoorden
e
Bewerken
o
toon / verberg reacties
t
ga naar boven
l
ga naar log-in
h
hulp weergeven/verbergen
shift + esc
Annuleren