De politici die niet willen luisteren

Ok , even kort en krachtig een klein beetje advies voor de verkiezingen. Niet meteen op wie je wel moet stemmen, maar eerder op wie je niet moet stemmen. De reden daarvoor is simpel. Het zijn allemaal politici die nu al niet luisteren naar de wensen van de potentiële kiezer. Laat staan dat ze daar wel rekening mee houden na de verkiezingen.

Waarom zeg ik dat ? Wel, je kent ongetwijfeld de sticker op de brievenbussen die op een vriendelijke manier bedankt om geen reclamedrukwerk in de bus te proppen. Wel, dat wordt vrijwel steeds correct opgevolgd en gerespecteerd. Maar de laatse weken lijkt de kracht van zo een sticker uitgewerkt, want de brievenbus puilt uit van verkiezingsdrukwerk, en dat is toch ook reclame voor een mens of voor een partij ? Of niet soms.

Daarom, niet openlijk aan de schandpaal in het centrum van de stad, maar eerder Hot Marijke-gewijs wel met naam en toenaam op deze blog, de lijst van de ongehoorzame politici.  En ik weet ook dat dit nog maar het topje van de ijsberg is dus daarom nodig ik u uit om in de commentaar ook de namen toe te  voegen van de mensen die hier ontbreken. U doet niet meer of niet minder dan uw plicht

Dus…aan het werk !

De “ongehoorzame” politici

Suada Mulahasanovic (LDD)

Monica Van Kerrebroeck (CD&V)

Jan Croo (LDD)

Marie-Rose De Prez (Respect)

Francis Van Den Eynde (VB)

Kristina Colen (VB)

Derk Jan Eppink (LDD)

Kristof Van Der Cruysse (LDD)

wordt vervolgd..

 

World Masturbation Day is coming up.

Tegenwoordig heeft alles zowat zijn eigen dag. Dag van het bos, dag van het mos, dag van de eenogige vis, dag van de dag etc etc etc. Vaak overroepen, bullshit en ook nog eens overgoten met wat larie en apekool. Maar toch is er 1 dag waar ik elk jaar met iets meer plezier dan anders naar uitkijk. Op 31 mei viert de wereld World Masturbation Day. Niet toevallig valt die dag midden in de blok van de meeste studenten want ik denk dat er heel wat moeten toegeven dat het melkmannetje vaker dan gemiddeld de kop komt opsteken.Voor de rest denk Ik dat ik u niet veel uitleg verschuldigd ben over wat deze dag precies viert. Voor diegene die denken van wel, grove pech, want als ik dat hier uit de doeken doe dan bedanken ze mij hier misschien ook wel met een +17 rating logo zoals mijn goede vriend Brüno onlangs nog overkwam.

Dus kijk jij uit naar dag die je met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid 5 minuten genot bezorgt, kan je het laten sneeuwen in mei, en wil nog eens luidop kunnen roepen Holy Mother Mary of God…begin dan eerst met lid te worden op de WMD-group op Facebook , dan met the word te spreaden en vervolgens is het …..LOSGEHEN !!

Enjoy

 

Oorsprong Swineflu nogal verrassend

Eindelijk is gevonden wie de oorzaak is van de wereldwijde pandemie van de zogenaamde varkengriep. Dit beest ziet er misschien aardig uit, maar het is een echt zwijn in schapenvacht. Veiligheidsdiensten over heel de wereld verdenken “Elisabeth”-want zo heet deze schoonheid- er trouwens ook van verantwoordelijk te zijn voor de Blauwtong-epidemie van een paar jaar geleden.

Arm schaap -of is het nu arm varken ?-

Elisabeth

 

Ruimte voor nieuwe tieneridolen

In onze tijd was het allemaal wat makkelijker hoor. Geef toe. De jaren ‘80 en ‘90 bulkten toch van de tieneridolen. Marky Mark, Back Street Boys , de jonge Brad Pitt, Ashton Kutcher , Five en zo kan ik nog uren doorgaan.

Maar hoe groot is mijn medelijden met de generatie 2000?! Wie of wat hebben zij om naar op te kijken. Sportlui? Vergeet het! De eene droom na de andere spat uiteen wanneer blijkt hoe oneerlijk alles nog maar eens verlopen is. Internationaal gezien is de hype rond de Kaulitz-Brüder van Tokio Hotel toch ook weer snel gaan liggen en lijken ook de Jonas Brothers toch niet dat wow-gehalte wat hen eerst toegeschreven werd. Ook Wentworth Miller en Channing Tatum halen nog wel af en toe eens de Joepie – toch wel een goeie waardemeter voor het hunk-gehalte – maar toch niet om te zeggen dat ze de nieuwe James Dean of The Beatles zijn.

Eigenlijk is er op nationaal vlak nu wel het opkomend talent van Jasper Erkens of Seppe -Big Air -Smits en internationaal uiteraard de Aussiebum modellen en ook nog eene Zac Efron – maar die heeft dan weer net aangekondigd dat hij zijn status van tieneridool kotsbeu is – maar daarmee is de kous af. En dus is er een gat in de markt dat dringend mag opgevuld worden. Misschien ga ik er wel een categorie aan wijden om u de verschillende kandidaten voor te stellen maar voorlopig is de oogst zeer schamel. Maar deze twee broers komen misschien wel in de buurt.

 

Alles, alles komt terug

” Alles, alles komt terug” zong een mannenkoortje uit Stabroek ooit. Niet dat ik zo vaak belang hecht aan liedjesteksten , maar voor een keer moet ik toegeven dat die mannen – ik denk dat ze zich de Fixkes noemen – gelijk gehad hebben.

Meer dan 7 maanden nadat ik hier mijn laatste krabbel heb gezet en op de vooravond van de inhuldiging van Barack Hussein Obama als 44ste president van Amerika, merk ik dat mijn lichaam weer in een staat van verandering is. Het wil weer schrijven, het wil weer de geneugten ontdekken van hoe het voelt om een uitlaatklep te hebben in de vorm van vingers die -wel nog steeds – op een Apple tokkelen.

Voor zij die fan waren kan ik mij inbeelden dat zij zich op dit moment even gelukkig voelen als de miljoenen US Citizens die straks een oorverdovende kreet “YES WE CAN” de wereld insturen. Voor zij die juist zo blij waren dat vokspoopoelie eindelijk verdwenen was… geen nood , wie weet zorgt hij dit keer wel voor verandering in uw leven.

Maar dus..om de cirkel rond te maken ” alles, alles komt terug” ….ook vokspoopoelie.be

Welkom (terug)

 

Meet the Stars :Me, myself and I

Wat nu..krijgt em het hoog in zijnen bol ? Toch straf dat em zichzelf op gelijke hoogte zet als Mevr.A.Morissette.

Neen liefste vokspoopoelie’ertjes dat zou ik niet durven. Maar, de titel dekt wel perfect de lading van dit kort intermezzo.

Zoals jullie in de vorige spot konden lezen loopt op dit ogenblik onze nieuwste stunt. Daar horen niet alleen een flyer-campagne , tv-spots, advertenties in onder meer HUMO en P-Magazine en online-acties bij, neen daar hoort uiteraard ook een radiospot bij. Ik moet zeggen dat ik ongelooflijk blij was dat niemand minder dan Louis Tobback – de échte en dus niet Dirk Denoyelle of Adriaan Van den Hoof -zich bereid had gevonden om de radiospot in te spreken.

En zo geschiedde. Louis zou naar de studio bellen en via een telefoongesprek vragen of het JIM Kot Deluxe nog vrij was. Uiteraard, als je een telefoongesprek voert, moet er natuurlijk iemand aan de andere kant van de lijn hangen.

Anders dan anders moest het geen professionele stem zijn maar “jan-met-de-pet-stem”. Mijn collega en ik kwamen overeen dat het een van ons beiden zou worden om zo de zoektocht naar “een stem” te vermijden en een pak bruikbare tijd te winnen. We zouden op dinsdag beslissen wie het zou worden maar naar alle waarschijnlijkheid zou zij deze moeilijke taak op zich nemen.

Ware het niet dat….zij zich dinsdag voor de rest van de week ziek melde. En zo lag de weg open voor “bibi”. Geprikt met een mircrofoon en gewapend met een blad met daarop mijn tekst ( ochottekes 3 zinnen) doken we de studio in, belden de heer Tobback op, namen de spot op en werd alles mooi aan elkaar gemixt en voorzien van de voice over van Ilse Liebens.

En zo komt het dat ik vanaf morgen de trotse eigenaar ben van mijn allereerste nationale radiospot die te horen zal zijn op 4FM en Q-music

(Ik hoopte om hem ook hier te laten horen maar ik weet nog niet goed hoe ik audio in mijn blog moet posten )

Sit back and listen and….laugh

Als we dan toch bezig zijn met “Meet the Stars” , dan kan ik evengoed vermelden dat ik drie dikke kussen gekregen heb van Micheline van “Mijn Restaurant” en een blinky glimlach van Sam Sparrow.

 

Bloed, zweet en tranen

Bloed, zweet en tranen heeft het gekost, slapeloze nachten zijn er over gegaan, peinigend denkwerk, creatief gebrainstorm maar met gepaste trots en fierheid kan ik vandaag op mijn geliefde blog uitpakken met dé stunt van de maand en de zomer en het hele komende academiejaar… JIM KOT DELUXE  !!!!

 

Meet the stars: Alanis Morissette

In de media werken heeft zo zijn voordelen. En dat begin ik hoe langer hoe meer aan den lijve te ondervinden. Zo kon ik vorige week maandag ( het is intussen al bijna twee weken geleden maar dagen lijken tegenwoordig maar uren meer ) van op de eerste rij genieten van een unieke showcase van Alanis Morisette.

Studio 2 zat afgeladen vol. Die hard fans met t-shirts van Alanis, ingekaderde foto’s en de alcoholstift al in de hand ( en bij sommige leek het ook alsof ze de alcohol al uit de stift gezogen hadden) , vlaggen en wimpels…voor hun was het een levende natte droom en een half uur lang durend orgasme ( zo klonken de meesten toch). De “whoho”s en yeah’s en Alanis we love you’s , en Alanis marry me’s en de happy birthday Alanis next month’s etc vlogen ons om de oren , en om die van haar uiteraard waar daarvoor waren ze bedoeld.

Enorm intiem, enkel begeleid door en fles water en twee bandleden op gitaar bracht ze zowel oude als nieuwe nummers.Er waren vrouwen met tranen in hun ogen en mannen met kippenvel. Drie kwart van de zaal zong alles feilloos mee, behalve de toon dan. Ik hield het bij ” black fly , in your chardonnay” of andere zinsflarden die ik mij nog herinnerde van haar hits.

Na een dik halfuur verdween ze voorgoed achter de coulissen, en dus ook in mijn gevolg. Terwijl Alanis – ik mocht ook Niske zeggen maar dat vond ik niet goed klinken- gewoon haarzelve stond te wezen en haar gitaarmannen hun gerief wegstaken, stond ik daar op amper 30 cm te kijken en even drong het onwezenlijke van dit alles tot mij door.

Op weg naar het vip-restaurant – als we het doen doen we het meteen goed- lopen we achtereenvolgens onze grote baas, de overgebleven deelnemers van Sterren op Dansvloer, Pieter en Ghislaine, Linz en David, Chris en Angelo en nog een paar wat ze noemen BV’s tegen het lijf.

En net als ik dacht dat het beste van de avond al lang gepasseerd was schoof men mij een bord stoverij van kippenoesters met vers gebakken frietjes onder mijn neus.

Waar een avondje Alanis Morissette toch niet goed voor is.

foto’s via iPhone

 

New York : slot

Op zondag moesten we noodgedwongen afscheid nemen van ons fantastisch hotel. Over enkele uren zouden we New York weer achter ons laten en letterlijk back to the future reizen. Heel veel stond er vandaag dan ook niet op het programma, en met het minder goede weer was dat ook helemaal niet erg.

Met onze citypas hadden we toegang tot heel wat musea maar wij besloten om er het American Museum of National History uit te pikken. Een immens museum waar je gerust een halve of misschien wel een hele dag kan in rondlopen.  Maar, het is evengoed een museum waar je ook al na een uur kan zeggen dat je de meest interessante dingen gezien hebt. Het 3D-theater over het ontstaan van de aarde is op zijn zachtst uitgedrukt indrukwekkend net als een aantal van de ruimtes met opgezette dieren van over heel de wereld. Maar de rest …dan raad ik toch aan om eerder naar het MoMa of zo te gaan.

En dat is iets wat wij volgende keer gaan doen. Want als ik een ding heb geleerd van New York dan is het wel dat het een verslavende drug is. En je hebt altijd wel een reden om terug te gaan.

“Good morning ladies and gentlemen, we are arriving in Brussels. Local time is 09.10 and it is about 12 degrees celsius. We hope you did enjoy your flight and we would like to see you soon on another fligt of Delta Airlines”…YOU BET !!

 

New York : Dag 4

Onze allerlaatste volledige dag in The Big Apple. De iPhones in de Apple Store gebruikten we dagelijks om de weersverwachtingen te raadplegen en net als de voorbije dagen beloofde ook vandaag weer een heerlijke zonovergoten dag te worden. De laatste, want vanaf morgen zou New York treuren om ons heengaan en zou de regen neerdalen op de achtergebleven menigte. Maar zover was het dus nog niet.

Na de ettelijke marathons van de voorbije dagen hadden we onszelf beloofd om het vandaag een pak rustiger aan te doen en de hele dag in Central Park zouden doorbrengen. En als we onszelf iets beloven, dan houden we graag woord natuurlijk. En zo brachten mijn neef en ik dik zes uur door in wat misschien wel een van de prachtigste, grootste en meest tot de verbeelding sprekende parken van de wereld is. We aten een hotdog aan de voet van een standbeeld dat werd opgetrokken ter ere van een van de eerste koningen van Letland, keken naar een groepje tieners die een wedstrijd honkbal speelden op de “Grate Lawn”, deden een middagdutje in de schaduw van Belvedere Castle en hielden een paar minuten stilte op Strawberry Fields.