Ik rust verkwikkend en voel mij helemaal opgeladen om nog maar eens Fifth Avenue af te wandelen. In een van de 13 gidsen die we meehadden werd namelijk “The Boat House” in Central Park aangeraden als “lovely place for dinner with a superb view over central park” . Dat we daarvoor maar liefst 50 blokken moesten stappen deerde ons niet. Onderweg zouden we immers weer met een broek vol goesting – I do speak for myself- voorbij de naakte wachters van Fifth Avenue wandelen.

Terwijl we ook voor de 1000ste keer voorbij de verlichte ingang van de Apple Store lopen komt de Cruella Devil in mij onstopbaar naar boven. Ik daal in een cocon van “een-opgestoken-neus-air” de trappen af en vraag de verkoper :” Excuse me sir, but are there any iPhones available ?” . Zijn afkeurend antwoord zorgt dat er op mijn Cruella Devil schouder nu ook nog eens de “slechte fee” uit Shrek 2 op mijn schouder komt zitten. Ik heb een iPhone en de andere 1000den teleurgestelden in deze tempel kunnen op hun kin kloppen.

Mijn duivels gewaad lost op als sneeuw voor de zon wanneer ik prachtige Central Park betreed. De groene oase steekt prachtig af tegen de in de avondzon gloeiende skyline. Onder een dak van roze bloesems en japanse flitsen banen we ons een weg langsheen Hans Christian Andersen en Alice in Wonderland en houden halt bij The Boat House. Alles wat in een van onze 13 gidsen staat is niet gelogen. Het is er prachtig en het is een prachtig zicht…alleen…het is overvol en ik denk dat de dress-code ” beau-monde” was. Het was in elk geval niet Trendy Trash  Jeans, sneakers, t-shirt.  Terwijl onze honger opkwam , ging de zon steeds verder onder en slenterend over een verlaten en donkere Fifth Avenue begonnen we aan onze zoveelste tocht naar voedsel.

In Rockefeller Center vonden we de oplossing voor onze honger in een restaurant “Alfredo di Roma’ genoemd. Het enige wat we daar leerden was dat de term Fast Food niet alleen is weggelegd voor Quick, MacDonalds, Wendy’s, of andere Burger Kings. Alfredo verslaat ze allemaal met een straatlengte voorsprong. Een driegangenmenu , inclusief een gigantisch dessert en een smurf van een espresso , in net geen half uur. Niemand doet het hen na.

Achtervold door de echo van onze slappe lach waarmee Alfredo ons heeft opgezadeld zetten we weer koers richting ons hotel. Net geen middernacht en we nestelen ons weer onder het zijden lappendeken van ettelijke  vierkante meters groot en telefoneren elkaar goedenacht. Op de achtergrond horen we de stem van Jay Leno ons goede nacht wensen.

wordt vervolgd