Lang voor onze wekker afgaat lig ik al klaarwakker. Gewekt door de felle zonnestralen die weerkaatsen in de ramen van de stenen muur waar we op uitkijken. Ik begin aan mijn wandeltocht van het midden van het bed naar de rand ervan, een goeie 500 km verder. Het is een leuke dag en ik zing gepast ” and I could walk 500 more..”.
Zoals altijd neemt mijn neef als eerste een douche terwijl ik dat half uur aanwend om mijn garderobe van de dag samen te stellen. Verder dan een Trendy Trash jeans, t-shirt en adidas-schoenen geraak ik niet. Het is bloedheet en even overweeg ik om in ontbloot bovenlijf de stad in te trekken. Maar dan haal ik mij de Hunkerhunkie & Hunk lichamen voor de geest en hou mijn t-shirt aan. Ik voel mij even als “Ugly Betty” , maar dan in haar prille beginfase.
Mijn beurt om te douchen. Ik trek het gordijn toe en geniet van de lauwe stralen op mijn verbrandde huid. Ik voel mij net als in de douchescène in Psycho…maar dan zonder het mes en het bloed…en ook zonder de borsten .
We mengen ons tussen “het werkvolk” en beginnen de dag zoals we ook de vorige begonnen zijn…met de zoektocht naar een plaats om Amerikaans te ontbijten. Wat we vinden in…”au bon pain” Ik bestel mij een ciabatta met eieren, cheddar en spek én een ciabatta met mozarella en rauwe ham. Ik werk het geheel af met een large ijskoffie. Ik voel mij net als in “supersize me”.
Op het programma staat vandaag weer een kleine marathon van New York. Dit keer weg van Fifth Avenue en Central Park maar wel richting zuidpunt van Manhattan. In de blakende zon trekken we door Noho en Soho en voor we het weten staan we oog in oog met een stukje wereldgeschiedenis. Mijn neef en ik staan als twin-towers naast elkaar op “Ground Zero”. Ik krijg kippenvel en ik voel me even als een van de hoofdrolspelers in ” Chicken Run” en terwijl ik eindeloos de hemel inkijk naar de wolkenkrabbers die ongedeerd uit 9/11 kwamen waan ik mij even het jongetje uit “Honey I shrunk the kids”. Het is haast niet te vatten dat mensen die dag van de 92ste verdieping naar beneden sprongen. Ground Zero doet je even stilstaan bij het leven.
Het beste zicht op Ground Zero heb je vanuit de Winter Garden. Een overdekt klein winkelcentrum dat vandaag voor heel even was omgetoverd tot een NFL-tempel. Onder massale belangstelling werden de 6 hot prospects van verschillende Amerikaanse universiteiten voorgesteld. Zij zouden morgen hun jeugdigheid verliezen en een profcontract tekenen bij een van de top American-Football-ploegen van het land. Ik weet niet goed of ik mij als Cuba Gooding Jr in “Jerry Maguire” dan wel als Cameron Diaz Al Pacino in “Any given Sunday” voel. Ach wat maak ik mijzelf wijs..de zon, het lange stappen en vooral het veel te zware ontbijt maken dat ik mij eerder voel als een gewoon mens uit een of andere “Rennie-reclame”, het opgeblazen gevoel en de misselijkheid incluis. En terwijl ik halstarrig probeer om de kots onder het “mondpeil” te houden loodst mijn neef mij langs Chinatown en Little Italy waar op het middaguur elke gnocchi , elke pizza, elke sliert spaghetti mij als het ware spottend aankijkt en mij in het gezicht uitlacht. Ik waan mij even in een film over de “zeven plagen van Egypte”
En terwijl er zoveel indrukkwekkende dingen te zien zijn ( Wall Street, Flat Iron building , Municipal Park …) hoor ik een klein stemmetje roepen in mijn hoofd ” Run Forrest Run ” . Weg van de drukte richting hotel om even te gaan liggen voor we het avondprogramma zullen aanvangen.
(wordt vervolgd)
